ایران در نقطه بحرانی آب؛ «آبراه ایران» روایت تغییر، امید و عبور از بنبست
کامبیز مهدیزاده، طراح و مؤلف ابرپروژه «آبراه ایران»، در گفتوگو با معدننیوز، با هشدار نسبت به رسیدن کشور به نقطه بحرانی منابع آب، تأکید میکند که ادامه مسیرهای گذشته دیگر ممکن نیست و بیتصمیمی در شرایط کنونی، خود خطرناکترین تصمیم است؛ شرایطی که به گفته وی، یا باید به تغییر منجر شود یا به نابودی منابع باقیمانده.
به گزارش معدننیوز، کامبیز مهدیزاده، طراح و مؤلف ابرپروژه «آبراه ایران»، در گفتوگو با معدننیوز، با هشدار نسبت به رسیدن کشور به نقطه بحرانی منابع آب، تأکید میکند که ادامه مسیرهای گذشته دیگر ممکن نیست و بیتصمیمی در شرایط کنونی، خود خطرناکترین تصمیم است؛ شرایطی که به گفته وی، یا باید به تغییر منجر شود یا به نابودی منابع باقیمانده.
در شرایطی که حال تالابها، دریاچهها و سدهای کشور مساعد نیست و نشانههای بحران آب در زندگی روزمره مردم نمود عینی پیدا کرده، کامبیز مهدیزاده معتقد است ایران به «Critical Point» یا نقطه بحرانی رسیده است؛ نقطهای که دیگر نمیتوان با هشدار، مقاله، نقد یا واکنشهای مقطعی از کنار آن عبور کرد.
به گفته وی، قطع برق، جیرهبندی آب در ساعات شبانه و حرکت وزارتخانهها و نهادهای دولتی به سمت نصب پنلهای خورشیدی، همگی نشانههایی روشن از رسیدن کشور به مرز بحران است.
مهدیزاده تأکید میکند: «ما تا زمانی که بحران به پشت در خانههایمان نرسد، تغییر نمیکنیم و امروز این بحران به زندگی روزمره مردم رسیده است.»
وی با نگاهی متفاوت، رسیدن به این نقطه بحرانی را فرصتی برای تغییر میداند و تصریح میکند: «یا باید تغییر کنیم یا با منابعی که تقریباً چیزی از آنها باقی نمانده، از بین برویم. تغییر در این نقطه، نه تهدید، بلکه یک ضرورت و حتی یک اتفاق مثبت است.»
مهدیزاده شکلگیری ایده «آبراه ایران» را نتیجه بنبست مسیرهای گذشته میداند و میگوید ادامه سیاستها و تصمیمات پیشین دیگر امکانپذیر نیست. از نگاه وی، بحران آب مسئلهای مربوط به آینده نیست، بلکه بحرانی است که امروز گریبان کشور را گرفته و نیازمند تصمیمات بزرگ، شجاعانه و ساختارشکن است.
وی در تشریح مفهوم آبراه ایران تأکید میکند: «آبراه ایران فقط داستان آب نیست؛ آبراه ایران یعنی امید زنده است. یعنی حتی در شدیدترین شرایط ناترازی هم میتوان به نجات ایرانزمین از خشکسالی فکر کرد. این پروژه، نماد تغییر و امید است.»
طراح ابرپروژه آبراه ایران در بخش دیگری از سخنان خود، به یکی از ریشههای بحرانهای ساختاری کشور اشاره میکند و میگوید کمبود مدیران در تراز شرایط امروز، ناشی از گردش بسته مدیریتی و بیمعنا شدن مفهوم بازنشستگی است.
به اعتقاد وی، جابهجایی مداوم مدیران میان سازمانها و وزارتخانههای مختلف، بدون بهرهگیری از ظرفیت گسترده جوانان و متخصصان، کشور را با بحران ناترازی مدیریتی مواجه کرده است.
مهدیزاده با طرح این پرسش که «چه چیزی را مدیران چرخوفلکی دارند که این همه جوان متخصص ندارند؟» تأکید میکند تداوم این رویکرد، یکی از عوامل تشدید بحرانهای اقتصادی، انرژی و آب در کشور است. در عین حال، وی نقش سرمایهگذاری و تعامل بینالمللی را در عبور از بحرانها حیاتی میداند و میگوید توسعه بدون ارتباط سازنده با جهان امکانپذیر نیست.
به باور وی، نمیتوان با کشیدن دیوار، حصار و قطع ارتباط با دنیا، انتظار پیشرفت داشت؛ چراکه تجربه تاریخی نشان داده دیوارها ماندگار نیستند.
مهدیزاده در پایان خاطرنشان میکند: «برای توسعه و پیشرفت، چارهای جز تعامل سازنده با جهان نداریم. سرمایهگذاری، دانش و تجربه جهانی، بخش جداییناپذیر نجات ایران از بحرانهای امروز است.»
ویدئو را در آپارات معدننیوز مشاهده کنید.