الگوی کلاسیک توسعه صنعتی در شرق آسیا بر این مبنا شکل گرفته بود که با رشد اقتصادی، افزایش دستمزدها و پیشرفت فناوری در کشورهای پیشرو، صنایع کم‌هزینه و کاربر به اقتصادهای فقیرتر منتقل می‌شوند. این همان مسیری بود که پیش‌تر در ژاپن، کره‌جنوبی و تایوان مشاهده شد و برای سال‌ها تصور می‌شد چین نیز در نهایت همین مسیر را طی خواهد کرد.

الگوی غالب اقتصاد جهانی پس از جنگ سرد بر این فرض بنا شده بود که وابستگی‌های اقتصادی میان کشورها متقارن است و اقتصاد باز جهانی به‌مثابه یک کالای عمومی عمل می‌کند. تحولات اخیر نشان می‌دهد این فرض در عمل تضعیف شده و اقتصاد جهانی وارد مرحله‌ای شده است که در آن عدم‌تقارن وابستگی‌ها نقش تعیین‌کننده‌تری در شکل‌دهی به هزینه‌ها، قیمت‌ها و ریسک‌های بازار ایفا می‌کند.

بررسی تاریخ بحران‌های مالی نشان می‌دهد که چالش‌های معاصر اقتصاد جهانی — از بدهی‌های سرسام‌آور و پیچیدگی مشتقات اعتباری تا ظهور دارایی‌های دیجیتال — پدیده‌هایی بی‌سابقه نیستند. نظام مالی برخلاف تصور عمومی، معمولاً نه از ریسک‌های شناخته‌شده، بلکه از نقاطی آسیب می‌بیند که در دوران ثبات، «امن، کنترل‌شده یا نوآورانه» تلقی می‌شدند.