وضعیت ذخایر طلای ایران؛ غلبه استخراج اکسیدی بر سولفیدی

به گزارش معدن‌نیوز، بررسی ذخایر کانسنگ‌های طلای کشور نشان می‌دهد روند استخراج طلا در ایران همچنان عمدتاً بر کانسنگ‌های اکسیدی استوار است؛ ذخایری که دسترسی به آن‌ها ساده‌تر بوده اما از عمر کوتاه‌تری برخوردارند. در مقابل، بخش قابل توجهی از ذخایر سولفیدی با وجود ظرفیت بلندمدت، سهم کمتری در چرخه تولید دارد.

بر اساس آمار منتشرشده، ذخیره باقی‌مانده کانسنگ اکسیدی ۱۰۹.۹ میلیون تن برآورد شده و میزان استخراج اسمی آن ۹.۸۴ میلیون تن ثبت شده است. استخراج واقعی این بخش از ۵.۹۹ میلیون تن در سال ۱۴۰۰ به ۶.۷۵ میلیون تن در سال ۱۴۰۱ و سپس به ۷.۳۰ میلیون تن در سال ۱۴۰۲ افزایش یافته است.

میانگین استخراج کانسنگ اکسیدی ۶.۶۸ میلیون تن اعلام شده و شاخص عمر پایان‌پذیری آن ۱۶.۴۵ سال محاسبه شده است. همچنین ضریب بهره‌برداری از معادن اکسیدی ۶۷.۸۸ درصد گزارش شده که بیانگر فشار بالای بهره‌برداری بر این ذخایر است.

در بخش کانسنگ طلای سولفیدی، ذخیره باقی‌مانده ۱۱۷.۴۲ میلیون تن و استخراج اسمی ۵.۴۸ میلیون تن اعلام شده است. استخراج واقعی این بخش نیز در سال ۱۴۰۰ معادل ۱.۲۱ میلیون تن، در سال ۱۴۰۱ برابر ۱.۳۹ میلیون تن و در سال ۱۴۰۲ برابر ۱.۶۳ میلیون تن ثبت شده و میانگین استخراج آن ۱.۴۱ میلیون تن گزارش شده است.

طبق اطلاعات منتشرشده از سوی مرکز پژوهش‌های مجلس، شاخص عمر پایان‌پذیری کانسنگ سولفیدی ۸۳.۲۷ سال برآورد شده که نشان‌دهنده ظرفیت بلندمدت این ذخایر برای پشتیبانی از تولید آینده است. با این حال، ضریب بهره‌برداری از معادن سولفیدی ۲۵.۷۲ اعلام شده که حاکی از فعال نبودن بخش قابل توجهی از ظرفیت این معادن و ورود محدود ذخایر سخت‌تر به مدار تولید است.

در بخش محتوای طلا در کانسنگ‌های اکسیدی و سولفیدی، ذخیره باقی‌مانده ۲۶۹ تن و استخراج اسمی ۲۰.۱۸ ثبت شده است. استخراج واقعی طلا نیز در سال ۱۴۰۰ برابر ۱۲ تن، در سال ۱۴۰۱ معادل ۱۳.۵۷ تن و در سال ۱۴۰۲ برابر ۱۳.۵۴ تن گزارش شده است. در این بخش، شاخص عمر پایان‌پذیری ۲۰.۸۶ سال و ضریب بهره‌برداری از معادن ۶۷.۰۹ درصد اعلام شده که بیانگر عمر پایین ذخایر در کنار سطح بالای بهره‌برداری است.

در این میان، توسعه اکتشاف به‌عنوان مهم‌ترین راهکار مطرح می‌شود؛ هرچند برخی محدودیت‌های زیست‌محیطی در این مسیر قابل توجه است. همچنین بخشی از اطلاعات مربوط به ذخایر و استخراج طلا ممکن است به دلیل ثبت نشدن دقیق محصولات جانبی معادن در آمار رسمی منعکس نشده باشد.

بر این اساس، حرکت از بهره‌برداری از ذخایر آسان‌تر به سمت فعال‌سازی ذخایر سولفیدی با عمر بالاتر، به‌عنوان یک ضرورت سیاستی و صنعتی مورد توجه قرار گرفته است.